Fuxir da autodestrucción.

As persoas cremos que somos libres, pero poderiamos compararnos cunha pequena bolvoreta nun frasco de cristal.

Buscamos sair dunha sociedade onde todo o que nos rodea nos aparta do auténtico do mundo, da natureza, do que sempre estivo ahi. Destruimos o mundo o nos estamos destruindo nos mesmos?

Con poesía

Estamos acostumados a falar da poesía galega, ou a literatura en xeral, e recordar automaticamente os seguintes nomes: Rosalía, Pondal e Curros. Esta é a poesía única, a que máis se coñece xunto coas cantigas. Parece que programan o noso cerebro para que saibanos eses nomes antes de comezar a estudar tardíamente e a toda présa a historia da literatura galega: Rexurdimento-Rosalía-Pondal-Curros. Todos da man, unidos nun mesmo conxunto, estudados á vez, obrigados a ser estudados coa teoría rapidamente para acadar o que algúns chaman "coñecementos básicos da literatura galega". A literatura parece parar aquí, ensínannos ata estes autores as súas temáticas e vidas e composicións e logo temos un respiro, para máis tarde voltar a estudalos de nova, "máis en profundidade". Pero hai máis literatura, e aínda que moitos nomes nos soen non saberiamos dicir as traxectorias destes tan ben como poderíamos dicir fai uns anos a dos tres anteriores.

O tempo non pasa en balde

É curioso, que con elementos da nosa vida cotiá se conte tamén a Historia. Por exemplo agora mesmo, esa camiseta que levas posta, a televisión que estás vendo, os programas, o tipo de humor, as noticias, incluso a paisaxe que miras, nuns anos terán valor histórico, serán contados a xeracións futuras, o estilo de vida.
Por iso, eu escollo un elemento do máis común: os coches, sí, a través deles pretendo contar a súa historia interna, é dicir, a miña historia, a da miña familia; e a historia exterior, é dicir, qué pasaba en España, en Galicia, mentres meus pais e gran parte de españois circulaban con ese coche nos anos 70, 80, 90... Etc.

Un 21 de outubro

Un 21 de outubro de 2012 on Prezi

Coma un simple xogo, agochándose

Ás agochadas (guerra civil)

Publish at Calameo or read more publications.

A rebelión non é cousa nova

En Galicia tamén hai campos suizos

É sabido non? Iso de Galicia, o seu pasado miserento, pobre xente que tivo que deixar ás súas familias, "as viúdas dos vivos, as viúdas dos mortos", décadas de fame, partidas, búsqueda de recursos... Estes son conceptos, definiciós, factores, causas e consecuencias, estudadas ata a saciedade. Pero, poden seguir quedando restos de todas eses conceptos que identificamos co pasado? É curioso, a dificultade que para nos supón mirar o noso entorno con retrospección, que nos impide darnos conta do propio presente e das consecuencias emigratorias que se poden enumerar.
Non vamos a ter en conta as xa máis evidentes, as máis fácilmente recoñecibles como os afincamentos definitivos de xente que en principio "só era unha tempada", para conseguir cartos, pero acabou quedando alí, formando novas familias, ou deixando ás súas propias, quen sabe, unha vez que se toma a decisión de marchar.

Saudosismo adoptado

Creo que o mellor comezo para esta entrada sería cun par de definicións:

Cultura: valores, ideas, actitudes, símbolos, modo de vida e coñecementos que dan forma ao comportamento humano e son transmitidos de xeración en xeración 

Saudade: sentimento afectivo próximo á melancolía, estimulado pola distancia temporal ou espacial a algo amado e que implica o desexo de resolver esa distancia. A menudo conleva o coñecemento de que aquilo que se extraña quizáis nunca volverá

Porqué comezo dunha forma tan directa, pesada e formal, e incluso incoherente:  ás veces, palabras como cultura, empregadas con frecuencia no noso vocabulario, pero que en realidade non coñecemos con exactitude todos os termos que engloban, non sabemos ata onde abarca como palabra. 
No caso de saudade, é ao contrario, víame incapaz de achegarvos nin tan sequera unha mínima parte de tanto que significa, é case unha palabra "metafísica", "espiritual", "intanxible", polo tanto recurrín á nosa amada Wikipedia, pero encontreime con un montón de parágrafos sen sentido e pouco atractivos, falándome da súa etimoloxía e pasado.
 Intentarei pois que sintades a saudade.

Palabras

Estou convencida de que teño cultura porque alguén parecido a min tivo algo que dicir nun momento determinado. Todos, absolutamente todos temos algo que dicir. Xa sexa en voz alta ou entrecortada, xa sexa bailando ou tocando a gaita. Xa sexa por xestos ou palabras..

Andrés do Barro

Precisaba ideas! O de sempre.. Tema que Manolo presenta, tema do que pido ideas na casa, cos amigos, coa familia, tema do que me pido a min mesma as ideas.. 

O meu novo traballo comeza con Xavier..

Chameino. Díxenlle que necesitaba axuda. Pregunteille quén significou algo no panorama cultural de Galicia ou quen podería significalo se se dese a coñecer e o moi mangante comezou a cantar! "O tren que me leva pola beira do Miño,me leva e me leva polo meu camiño"