Ferrol Vello.

Mesmo no centro vello de Ferrol, atopamos casas que, dende moito tempo, están deshabitadas. Pode que sexa polo desemprego ou pola crise, que non decidan derribalas e construir outras novas, xa que non hai cartos para facelo. Quizais o concello prefire deixar isto asi, mostrandoo como o casco vello da cidade, en vez de deixar unha zona sen absolutamente nada.

Pincha aquí para ver a xeolocalización

Pero isto é o que temos:

Fuxir da autodestrucción.

As persoas cremos que somos libres, pero poderiamos compararnos cunha pequena bolvoreta nun frasco de cristal.

Buscamos sair dunha sociedade onde todo o que nos rodea nos aparta do auténtico do mundo, da natureza, do que sempre estivo ahi. Destruimos o mundo o nos estamos destruindo nos mesmos?

Saudosismo adoptado

Creo que o mellor comezo para esta entrada sería cun par de definicións:

Cultura: valores, ideas, actitudes, símbolos, modo de vida e coñecementos que dan forma ao comportamento humano e son transmitidos de xeración en xeración 

Saudade: sentimento afectivo próximo á melancolía, estimulado pola distancia temporal ou espacial a algo amado e que implica o desexo de resolver esa distancia. A menudo conleva o coñecemento de que aquilo que se extraña quizáis nunca volverá

Porqué comezo dunha forma tan directa, pesada e formal, e incluso incoherente:  ás veces, palabras como cultura, empregadas con frecuencia no noso vocabulario, pero que en realidade non coñecemos con exactitude todos os termos que engloban, non sabemos ata onde abarca como palabra. 
No caso de saudade, é ao contrario, víame incapaz de achegarvos nin tan sequera unha mínima parte de tanto que significa, é case unha palabra "metafísica", "espiritual", "intanxible", polo tanto recurrín á nosa amada Wikipedia, pero encontreime con un montón de parágrafos sen sentido e pouco atractivos, falándome da súa etimoloxía e pasado.
 Intentarei pois que sintades a saudade.

A FOTOGRAFÍA: PARTE DA NOSA CULTURA.

É sorprendente como en moi  pouco tempo a túa vida pode chegar a cambiar tanto.

Exactamente dende o instante que me chamou  a atención o son que facía a cámara ao sacar unha fotografía, dinme  conta de que ese aparello íame gustar  e que podía ser algo interesante para investigar e acercarme a distintas situacións con ela. Por iso en cada viaxe que facía coa miña familia quería levala e disparar algunha  instantánea  coa axuda dos meus pais, amantes desta arte.

O tempo foi pasando e, polo tanto, a vida. Tecnoloxías e, á vez  unha mesma, imos avanzando e  cambiando en cada instante do noso existir.  Doume conta cada día de que o mundo  da fotografía  ten algo especial que me atrapa e me impide deixalo. As cámaras xa non son o que eran  e  incluso, unha vez chegados a este punto, as expectativas de cada un van cambiando.

O  seguinte paso foi mercar a miña cámara dixital coa que puidera sacar as miñas fotos sen depender de ninguén e cando eu quixera. Cando vin que os meus obxectivos non os conseguía con este aparello, e tiña cada vez máis  claro que quería avanzar  neste universo, os meus pais decidiron mercar outra cámara de maior capacidade para poder seguir aprendendo  e conseguir o que eu desexaba.

A FROUXEIRA

Na vida hai moitos tipos de relacións entre as persoas, algunhas son de parella  e  outras,  por exemplo, entre  pais e fillas, como a que  vou contar eu agora.

Nesta historia hai tres personaxes:  un pai, unha rapaza e unha praia. Dúas persoas e un lugar que teñen unha unión e un sentimento moi agradable e especial cando están xuntas.

Parece imposible  que unha das maiores e mellores praias (como é neste caso a de Valdoviño, ou mellor dito a da Frouxeira, un entorno natural  do que goza Galiza) poda conseguir transportarte  a outro universo o tempo no que estás sentindo a area debaixo dos teus  pés ou  eses instantes nos que escoitas o ruxir das ondas, ruxir que chega  ao máis profundo do  teu corazón.

FERROL ENFURECIDO

Non temos porque revolver nos documentos ou na memoria histórica para atopar mensaxes de loita. 

A min, hoxe, bastoume cunha moto,

unha cámara e unha boa amiga. 

As miñas fotografías.

Aquí vos deixo con catro fotografías que fixen dos acantilados de San Andrés de Teixido.
Estos acantilados son os mais altos da Europa continental xa que teñen 612 metros de altura sobre o nivel do mar. 
Utilizei o programa Picassa para dárlles outros efectos.

Covas na Historia: ruta Ártraba

Dende hai pouco  reabriuse a ruta, utilizada antigamente, que vai dende a praia do Río de Meirás, ata a praia de  Ponzos de Covas

Os primeiros 1.200 metros discorren ata alcanzar o Alto de Campelo, próxima á coñecida praia de Campelo.
Esta parte foi utilizada durante moitos anos como vía de servizo polos militares que custodiaban as baterías defensivas ubicadas neste monte. 
No punto máis alto da Costa Ártabra, pódense ver as praias de Meirás e A Frouxeira, e algúns dos vales de Meirás e de Valdoviño, tamén  a praia de Campelo.
Dito sendeiro tambén pasa polo concello de Narón, caminando sobre o monte Esperón.