Montecoruto en "Cuadernos de Pedagogía"

A veterana e  e prestixiosa revista "Cuadernos de Pedagoxía" publica no seu número de xuño o magnífico traballo de seguimento sobre a nosa actividade durante o presente curso realizado pola pedagoga e xornalista  Genara Borrajo. Adiantamos aquí un par de extractos da publicación. Cando podamos insertaremos o artigo integtramente.
Las eleccións galegas
De las elecciones gallegas a la memoria histórica

Aquí vai un video onde expreso a miña opinión persoal sobre a lingua galega e a situación actual na que convive, como galegofalante que son. Por Gabriel Gomez

Rock Galego.

Como podedes ver, na música galega destacan moitos artistas. Especialmente os do ámbito do rock, xa que quizaís na época dos oitenta e dos noventa era o que máis se estaba a escoitar.

Tamén foi unha forma de reivindicar os ideais a través las letras. 

Ou moitos deles, simplemente destacaban por ser orixinais ou cañeros.

Algúns crearon as súas propias cancións e se volveron famosos, outros son coñecidos en Galicia por versionar a outros grupos. 

Pero a gran maioría somos a xuventude. A xuventude que se interesa por este tipo de arte, a música. Que versionamos e creamos.

Unha curta do cinema galego.

Cantas veces fuchedes mirar cara o exterior? Sen decatarvos do que tiñades dentro. Credes que a orixinalidade e o misterioso, so se atopa fora, no extranxeiro? Estades a errar.

O cinema galego como calqueira outro, posúe e ofrece distintas temáticas.

Non podemos pecharnos ás novas oportunidades que nos brinda a cultura galega. Temos que concienciarnos de que en todo, sempre haberá algo bó e algo malo. E o que non podemos facer e tachar ou xuzgar sen coñecer. Na multimedia galega, atopamos unha gran variedade de filmes ou curtos.

Fotografia Galega.

Eu quero rarezas, 
orixinalidade, 
cousas extrañas, 
pesadelos.
Quero crear, innovar. 
Sexa a través da fotografía, 

da poesía

ou da música. 

Dáme igual. Pero quero creatividade.

Xa que é a forma máis cercana de interpretar a vida.

Con poesía

Estamos acostumados a falar da poesía galega, ou a literatura en xeral, e recordar automaticamente os seguintes nomes: Rosalía, Pondal e Curros. Esta é a poesía única, a que máis se coñece xunto coas cantigas. Parece que programan o noso cerebro para que saibanos eses nomes antes de comezar a estudar tardíamente e a toda présa a historia da literatura galega: Rexurdimento-Rosalía-Pondal-Curros. Todos da man, unidos nun mesmo conxunto, estudados á vez, obrigados a ser estudados coa teoría rapidamente para acadar o que algúns chaman "coñecementos básicos da literatura galega". A literatura parece parar aquí, ensínannos ata estes autores as súas temáticas e vidas e composicións e logo temos un respiro, para máis tarde voltar a estudalos de nova, "máis en profundidade". Pero hai máis literatura, e aínda que moitos nomes nos soen non saberiamos dicir as traxectorias destes tan ben como poderíamos dicir fai uns anos a dos tres anteriores.

Saudosismo adoptado

Creo que o mellor comezo para esta entrada sería cun par de definicións:

Cultura: valores, ideas, actitudes, símbolos, modo de vida e coñecementos que dan forma ao comportamento humano e son transmitidos de xeración en xeración 

Saudade: sentimento afectivo próximo á melancolía, estimulado pola distancia temporal ou espacial a algo amado e que implica o desexo de resolver esa distancia. A menudo conleva o coñecemento de que aquilo que se extraña quizáis nunca volverá

Porqué comezo dunha forma tan directa, pesada e formal, e incluso incoherente:  ás veces, palabras como cultura, empregadas con frecuencia no noso vocabulario, pero que en realidade non coñecemos con exactitude todos os termos que engloban, non sabemos ata onde abarca como palabra. 
No caso de saudade, é ao contrario, víame incapaz de achegarvos nin tan sequera unha mínima parte de tanto que significa, é case unha palabra "metafísica", "espiritual", "intanxible", polo tanto recurrín á nosa amada Wikipedia, pero encontreime con un montón de parágrafos sen sentido e pouco atractivos, falándome da súa etimoloxía e pasado.
 Intentarei pois que sintades a saudade.

Palabras

Estou convencida de que teño cultura porque alguén parecido a min tivo algo que dicir nun momento determinado. Todos, absolutamente todos temos algo que dicir. Xa sexa en voz alta ou entrecortada, xa sexa bailando ou tocando a gaita. Xa sexa por xestos ou palabras..

Andrés do Barro

Precisaba ideas! O de sempre.. Tema que Manolo presenta, tema do que pido ideas na casa, cos amigos, coa familia, tema do que me pido a min mesma as ideas.. 

O meu novo traballo comeza con Xavier..

Chameino. Díxenlle que necesitaba axuda. Pregunteille quén significou algo no panorama cultural de Galicia ou quen podería significalo se se dese a coñecer e o moi mangante comezou a cantar! "O tren que me leva pola beira do Miño,me leva e me leva polo meu camiño"

Poesía

Andrés

Este traballo comeza con Rocío. Minto. Esta historia comeza con Rocío.
Rocío cantou algo asi como.. "me duele la piel de estar en tu espalda me duele la risa de usarla en la playa" e eu ao chegar a casa busquei esa mesma frase en Google. Piedras y Charcos, Andres Suárez

Escoitei dita canción pensando nun cantautor que debería ser de Madrid, de Mallorca, de Canarias! Ata que escoitei No me queda un abril para ti, nesta canción Andrés quería volver ao norte ao seu lugar, quería ver se os rosais cambiaran e quería saber que hai de malo nunha casa xunto ao mar, quería voltar a escoitar o seu acento nos andenes despidindose.. 

Primera pista: Norte. Picábame a curiosidade.. 

Refuxios do arte

Agora máis que nunca, tendemos a pensar que está a ser a época máis artística, porque todo o mundo coñece a alguén que se adique á pintura, ou a súa paixón sexa o fotografía, ou xa teña algúns conatos de maquetas dun albúm musical, proxecto dun corto, etc... etc.. etc. "Arte" parece que se transformou nun novo concepto, non se fundamenta só nos mesmos pilares que dende hai moitos anos o forman, senón que torna case a un concepto máis abstracto e menos definible, ou polo menos iso é o que eu creo e veo.

Sen embargo hai unha cousa que non cambia: o arte é inherente ao ser humano, é necesario, se necesita crear con beleza, a beleza se require. Quizáis por iso, nas épocas escuras, de sufrimento e represión, cócense novos conceptos, e despois explota, explota en diferentes correntes, sensacións e modas.

Humor galego.

Se me lengua la traba

“Ola. Teño 17 anos e falo castelán porque son unha moza, e a xuventude de hoxe en día no fala galego… Ola. Teño tamén 17 anos e falo galego porque son do rural.”

Agora que xa teño a vosa atención coa introducción destes tópicos tan marcados despectivamente. Mellor, despectivamente para unha soa das linguas que mencionei. Ou pode que para as dúas, unha por ser a causante dos tópicos e outra por mantelos.

Agora xa vos teño máis impactados. Agora é cando non sabedes que postura teño eu porque primeiro marco unha e despois acuso ás dúas.

Retranca

Cantas veces tennos dito que digamos algo en galego porque lles gusta o noso acento? Moitas, non? A min polo menos cada ano. Cada verán teño que disimular o moito que me amola que queran escoitar algo en galego. Xa sabemos que temos un acento, como diríamos nós, moi riquiño, suave, melódico... non sei. Diferente ós das demais comunidades. 

Cando era pequena era coma a novidade en medio de tanto andaluz en Cádiz. E o era si. Era una nena pequena duns 5 anos que chegaba co seu acento e graza. Pero a min parecíanme máis "graciosos" eles. Gustábame máis o seu acento co meu. Eles eran a novidade para min. E coma novidade que eran tentaba de aprender todo o que fora deles. Inconscentemente, non era que quixera deixar de ter acento que teño. Por iso cando voltaba falar comigo era todo un espectáculo. Faláranme en castelán ou en galego, eu contestaba en castelán co meu acento  propio, pero lle engadía o salero do acento andaluz. Tantos meses sen escoitar a xente que tivese un acento similar ó meu facía que inconscentemente, sen darme nin sequera conta, intentara cambiar a miña forma de falar. Ó pouco de voltar xa volvía a ter o acento riquiño de sempre. Pero sempre quedaba a anécdota e a sorpresa de escoitarme falar por primeira vez no aeroporto nada máis chegar.

A FOTOGRAFÍA: PARTE DA NOSA CULTURA.

É sorprendente como en moi  pouco tempo a túa vida pode chegar a cambiar tanto.

Exactamente dende o instante que me chamou  a atención o son que facía a cámara ao sacar unha fotografía, dinme  conta de que ese aparello íame gustar  e que podía ser algo interesante para investigar e acercarme a distintas situacións con ela. Por iso en cada viaxe que facía coa miña familia quería levala e disparar algunha  instantánea  coa axuda dos meus pais, amantes desta arte.

O tempo foi pasando e, polo tanto, a vida. Tecnoloxías e, á vez  unha mesma, imos avanzando e  cambiando en cada instante do noso existir.  Doume conta cada día de que o mundo  da fotografía  ten algo especial que me atrapa e me impide deixalo. As cámaras xa non son o que eran  e  incluso, unha vez chegados a este punto, as expectativas de cada un van cambiando.

O  seguinte paso foi mercar a miña cámara dixital coa que puidera sacar as miñas fotos sen depender de ninguén e cando eu quixera. Cando vin que os meus obxectivos non os conseguía con este aparello, e tiña cada vez máis  claro que quería avanzar  neste universo, os meus pais decidiron mercar outra cámara de maior capacidade para poder seguir aprendendo  e conseguir o que eu desexaba.

Música pop en Ferrol

Ferrol é un lugar onde tradicionalmente gustou cantar. Non hai comidas, ceas ou celebracións, que eu recorde, onde a longa sobremesa non se dedicase a botar boas cantadas acompañadas ou non dunha guitarra. Estes recordos remóntanse aos meus avós e posteriormente aos meus pais e familiares. Calquera reunión remataba da mesma forma, cantando aquelas abaneras e, mesmo, cancións populares feitas por ferrolanos para Ferrol e bisbarra. Mesmo existe unha noite, o 19 de Marzo, na que todas as agrupacións e coros saen á rúa dende tempos inmemoriais a cantar ás "Pepitas" que, en definitiva son as mulleres de aquí.

Innovación

Levanta. Colle o dicionario de Xerais que tes abandonado no estante. Busca o “c”. Vai cara o final e lee a definición de “cultura”. Supoño que atoparás algo coma isto: 1. Cultivo dos coñecementos e facultades da persoa humana. 2. Conxunto de coñecementos que se teñen como froito do estudio e doutras experiencias. 3. Conxunto de tradicións e de formas de vida dun pobo, dunha sociedade ou de toda a humanidade. En calquera outro dicionario, non ten porque ser nun de galego, haberá definicións similares, ou concretamente a mesma pero noutra variedade lingüística. 

Ferrol "se vende"- "se alquila"

Estamos acostumados (lóxica e inevitablemente) a percibir as cousas máis destacables que caracterizan un sitio dunha forma puramente física, en canto ás primeriras impresións se refire. Exemplo disto é cando vamos de viaxe e nos preguntan acerca de como era o sitio visitado, describimos, pero sempre dende unha perspectiva exterior, visual.

O encariñamento, a ligazón, os recordos, as experiencias... Convirten o escenario visual, paisaxístico que perciben os nosos ollos, cara unha mirada subxectiva.