Poesía

Andrés

Este traballo comeza con Rocío. Minto. Esta historia comeza con Rocío.
Rocío cantou algo asi como.. "me duele la piel de estar en tu espalda me duele la risa de usarla en la playa" e eu ao chegar a casa busquei esa mesma frase en Google. Piedras y Charcos, Andres Suárez

Escoitei dita canción pensando nun cantautor que debería ser de Madrid, de Mallorca, de Canarias! Ata que escoitei No me queda un abril para ti, nesta canción Andrés quería volver ao norte ao seu lugar, quería ver se os rosais cambiaran e quería saber que hai de malo nunha casa xunto ao mar, quería voltar a escoitar o seu acento nos andenes despidindose.. 

Primera pista: Norte. Picábame a curiosidade.. 

Refuxios do arte

Agora máis que nunca, tendemos a pensar que está a ser a época máis artística, porque todo o mundo coñece a alguén que se adique á pintura, ou a súa paixón sexa o fotografía, ou xa teña algúns conatos de maquetas dun albúm musical, proxecto dun corto, etc... etc.. etc. "Arte" parece que se transformou nun novo concepto, non se fundamenta só nos mesmos pilares que dende hai moitos anos o forman, senón que torna case a un concepto máis abstracto e menos definible, ou polo menos iso é o que eu creo e veo.

Sen embargo hai unha cousa que non cambia: o arte é inherente ao ser humano, é necesario, se necesita crear con beleza, a beleza se require. Quizáis por iso, nas épocas escuras, de sufrimento e represión, cócense novos conceptos, e despois explota, explota en diferentes correntes, sensacións e modas.

Navantia.

1939

Nesta entrada quero contar unha experiencia persoal da vida do meu bisavó en forma de relato. Aquí deixo unha foto do meu bisavó Cipriano Piñón natural do rural municipio de Moeche o cal xeolocalizo a continuación.

Lagóa de A Frouxeira (Valdoviño).

Ver mapa más grande
Engado estas fotos da obra que se fixo: (fotos cedidas por meu pai)

Humor galego.

O que ninguén quere ver

Non sei se vos soará dalgo “O Partido Verde Europeo” ou  “Os verdes”, pero tendo en conta que os nomes non son cousa doutro mundo, xa podedes ter unha idea, máis ou menos do que son. Se o verde o relacionamos coa natureza e o feito de ser formacións políticas ou grupos coa defensa desta, so hai que pensar na cor que xeralmente se asocia á natureza e xa temas o resultado desta fórmula nunha soa palabra: ECOLOXISTAS. Hai vida máis alá do Green Peace mediático, ó igual que hai vida na conservación da natureza, que, a fin de contas, defenden estes grupos. Ó final entenderedes porque vos falo disto.

Pero eu non viñen por aquí a falares do que son cada un deles. É moi sinxelo buscar no google o que son e recopilar as novas que aparecen nos xornais falando deles. Viñen para falaros dalgo que todos vós debedes coñecer, REGANOSA.

Se me lengua la traba

“Ola. Teño 17 anos e falo castelán porque son unha moza, e a xuventude de hoxe en día no fala galego… Ola. Teño tamén 17 anos e falo galego porque son do rural.”

Agora que xa teño a vosa atención coa introducción destes tópicos tan marcados despectivamente. Mellor, despectivamente para unha soa das linguas que mencionei. Ou pode que para as dúas, unha por ser a causante dos tópicos e outra por mantelos.

Agora xa vos teño máis impactados. Agora é cando non sabedes que postura teño eu porque primeiro marco unha e despois acuso ás dúas.

Retranca

Cantas veces tennos dito que digamos algo en galego porque lles gusta o noso acento? Moitas, non? A min polo menos cada ano. Cada verán teño que disimular o moito que me amola que queran escoitar algo en galego. Xa sabemos que temos un acento, como diríamos nós, moi riquiño, suave, melódico... non sei. Diferente ós das demais comunidades. 

Cando era pequena era coma a novidade en medio de tanto andaluz en Cádiz. E o era si. Era una nena pequena duns 5 anos que chegaba co seu acento e graza. Pero a min parecíanme máis "graciosos" eles. Gustábame máis o seu acento co meu. Eles eran a novidade para min. E coma novidade que eran tentaba de aprender todo o que fora deles. Inconscentemente, non era que quixera deixar de ter acento que teño. Por iso cando voltaba falar comigo era todo un espectáculo. Faláranme en castelán ou en galego, eu contestaba en castelán co meu acento  propio, pero lle engadía o salero do acento andaluz. Tantos meses sen escoitar a xente que tivese un acento similar ó meu facía que inconscentemente, sen darme nin sequera conta, intentara cambiar a miña forma de falar. Ó pouco de voltar xa volvía a ter o acento riquiño de sempre. Pero sempre quedaba a anécdota e a sorpresa de escoitarme falar por primeira vez no aeroporto nada máis chegar.