1939

Nesta entrada quero contar unha experiencia persoal da vida do meu bisavó en forma de relato. Aquí deixo unha foto do meu bisavó Cipriano Piñón natural do rural municipio de Moeche o cal xeolocalizo a continuación.

Lagóa de A Frouxeira (Valdoviño).

Ver mapa más grande
Engado estas fotos da obra que se fixo: (fotos cedidas por meu pai)

Humor galego.

O que ninguén quere ver

Non sei se vos soará dalgo “O Partido Verde Europeo” ou  “Os verdes”, pero tendo en conta que os nomes non son cousa doutro mundo, xa podedes ter unha idea, máis ou menos do que son. Se o verde o relacionamos coa natureza e o feito de ser formacións políticas ou grupos coa defensa desta, so hai que pensar na cor que xeralmente se asocia á natureza e xa temas o resultado desta fórmula nunha soa palabra: ECOLOXISTAS. Hai vida máis alá do Green Peace mediático, ó igual que hai vida na conservación da natureza, que, a fin de contas, defenden estes grupos. Ó final entenderedes porque vos falo disto.

Pero eu non viñen por aquí a falares do que son cada un deles. É moi sinxelo buscar no google o que son e recopilar as novas que aparecen nos xornais falando deles. Viñen para falaros dalgo que todos vós debedes coñecer, REGANOSA.

Se me lengua la traba

“Ola. Teño 17 anos e falo castelán porque son unha moza, e a xuventude de hoxe en día no fala galego… Ola. Teño tamén 17 anos e falo galego porque son do rural.”

Agora que xa teño a vosa atención coa introducción destes tópicos tan marcados despectivamente. Mellor, despectivamente para unha soa das linguas que mencionei. Ou pode que para as dúas, unha por ser a causante dos tópicos e outra por mantelos.

Agora xa vos teño máis impactados. Agora é cando non sabedes que postura teño eu porque primeiro marco unha e despois acuso ás dúas.

Retranca

Cantas veces tennos dito que digamos algo en galego porque lles gusta o noso acento? Moitas, non? A min polo menos cada ano. Cada verán teño que disimular o moito que me amola que queran escoitar algo en galego. Xa sabemos que temos un acento, como diríamos nós, moi riquiño, suave, melódico... non sei. Diferente ós das demais comunidades. 

Cando era pequena era coma a novidade en medio de tanto andaluz en Cádiz. E o era si. Era una nena pequena duns 5 anos que chegaba co seu acento e graza. Pero a min parecíanme máis "graciosos" eles. Gustábame máis o seu acento co meu. Eles eran a novidade para min. E coma novidade que eran tentaba de aprender todo o que fora deles. Inconscentemente, non era que quixera deixar de ter acento que teño. Por iso cando voltaba falar comigo era todo un espectáculo. Faláranme en castelán ou en galego, eu contestaba en castelán co meu acento  propio, pero lle engadía o salero do acento andaluz. Tantos meses sen escoitar a xente que tivese un acento similar ó meu facía que inconscentemente, sen darme nin sequera conta, intentara cambiar a miña forma de falar. Ó pouco de voltar xa volvía a ter o acento riquiño de sempre. Pero sempre quedaba a anécdota e a sorpresa de escoitarme falar por primeira vez no aeroporto nada máis chegar.

Feismo urbano

O termo feismo xa fala por si so. Algo "feo", si. Pero non pensedes nunha persoa ou nalgún obxecto material. Bueno, nun obxecto material. A grandes dimensións e nun sentido desfigurado á vez que abstracto si o é. Iso si engloba o termo feismo a grandes dimensións, claro.

Con iso é difícil comprender o que é o feismo, mais pouco a pouco e xunto con este video, iredes comprendendo o que é.

A serie do século XV

Quédanos moi lonxe a herdanza das revoltas irmandiñas que tan tradicionales se converteron para Galicia despois do século XV.

Lonxe temporalmente. 

Moi preto de Ferrol temos o plató onde se rodaron escenas decisivas desas loitas irmandiñas que derruíron o poder feudal medieval. 

 Derruíron o poder, proclamaron liberdade uns poucos anos. 

Estas manifestacións ilústranse nos restos das fortalezas dos nobres, símbolo do poder, que os exércitos irmandiños convertiron por un tempo nas sombras da opulencia feudal. Sombras que agora son restos de pedra, conservados, reconstruídos ou intactos.

En Moeche e Narahío, en San Sadurniño, quedan os restos da pedra como símbolo de... un pobo unido e enfrontado por un interese común? manter o poder feudal? manter a superioridade dos de arriba século tras século? rebeldía e revolución fronte ós ataques do poder? 

  

Bágoas negras

O normal sería comezar o relato presentándome co meu nome, pero non teño. Se o teño non o recordo. Poida que sexa lóxico que non o recorde. Se alguén algunha vez utilizou o meu nome, non foi para ben. Polo menos que eu recorde a miña familia nunca utilizaba nomes. Non é que non nos comunicáramos, ou que non nos quixéramos. Queríamonos como calquera outra, pero  na distancia. Todos sabiamos por onde andaban as viaxes intrépidas dos demáis, dos que viaxaban cada ano e os que permanecíamos na terra onde nacemos e nos criamos. A terra ata a que alcanza a miña xa vella memoria non é moi extensa, é só un pequeno saínte de area que pouco a pouco parece adentrarse no mar. Está ó redor dunhas murallas duras de pedra onde temos vivido moitos anos. Moitos para min, ó mellor para vós xa non son tantos. Para todos nós si o son, pasan moi lentos. Quizáis porque vivimos sempre co pesadelo de que calquera de nós pode desaparecer de súpeto tragado polo pequeno mar que sempre foi o noso fogar.

A FOTOGRAFÍA: PARTE DA NOSA CULTURA.

É sorprendente como en moi  pouco tempo a túa vida pode chegar a cambiar tanto.

Exactamente dende o instante que me chamou  a atención o son que facía a cámara ao sacar unha fotografía, dinme  conta de que ese aparello íame gustar  e que podía ser algo interesante para investigar e acercarme a distintas situacións con ela. Por iso en cada viaxe que facía coa miña familia quería levala e disparar algunha  instantánea  coa axuda dos meus pais, amantes desta arte.

O tempo foi pasando e, polo tanto, a vida. Tecnoloxías e, á vez  unha mesma, imos avanzando e  cambiando en cada instante do noso existir.  Doume conta cada día de que o mundo  da fotografía  ten algo especial que me atrapa e me impide deixalo. As cámaras xa non son o que eran  e  incluso, unha vez chegados a este punto, as expectativas de cada un van cambiando.

O  seguinte paso foi mercar a miña cámara dixital coa que puidera sacar as miñas fotos sen depender de ninguén e cando eu quixera. Cando vin que os meus obxectivos non os conseguía con este aparello, e tiña cada vez máis  claro que quería avanzar  neste universo, os meus pais decidiron mercar outra cámara de maior capacidade para poder seguir aprendendo  e conseguir o que eu desexaba.